Astrids Scribbles

En dan is het ineens - pfoef - voorbij; de zomer. Van fris water naar warme thee. Van een koud voetenbadje naar sokken. Van handwaaier naar paraplu. Dit weekend zat ik nog voor de ventilator, bij te komen van weer een paar 34+ dagen. Gister ging ik van huis met een jas aan. Vandaag haal ik alle verduistering van de ramen en berg de ventilator op.  Ik ben er blij mee hoor, maar hoezo kantelt een seizoen in een etmaal?! Ik ben benieuwd hoeveel dagen (of uren) het duurt voordat er geklaagd wordt over de regen. Maar ik hoor de natuur jubelen en zie bladeren en gras dansen. Al zal het voorlopig nog wel even duren voordat de rivieren weer gevuld zijn. Als dat ooit nog goed komt. Voor nu: dank je wel Moeder Aarde. En sorry dat we zo'n brandhaard maken van je prachtige krachtbron.

De mevrouw die ik bezoek is altijd wat emotioneel als ze praat over het wegvallen van de weinige mensen om haar heen die ze nog heeft. Maar ze vertelt dit keer ook over de leuke filmavond met een vriendin en dat ze zelfs weer had gelachen. 'Wat een stomme film!', mompelt ze nog half snotterend. Ik kan een schaterlach niet onderdrukken. Ze vertelt dat ze dacht veel hooglanden van Schotland te gaan zien, maar het bleek een film over een wedstrijd pap maken in een piepklein dorpje. Ja, daar kan ik ook wel om lachen en zie het helemaal voor me. Twee dames op leeftijd, in de bioscoop, bij een film waar ze iets anders van hadden verwacht, ginnegappend over de situatie. Heerlijk. Tegelijk geeft dit verhaal mij het kadootje om te praten over zoiets als een uit-de-put recept. We weten vaak goed welke ingrediënten ervoor zorgen dat we in-de-put raken, maar het is fijn als je ook een paar uit-de-put ingrediënten op je lijstje hebt staan. Die pap lijkt mij er wel zo eentje, want pap zal no...

Tijdens mijn stage bij Willem. Hart voor levensvragen bezocht ik een echtpaar. Bijna hun hele leven samen, net met pensioen en ineens blijkt hij ongeneeslijk ziek. Door onze gedeelde bronnen uit het Hindoeïsme was er een snelle klik. Ik ben dankbaar dat ik toen heb kunnen helpen om de moeilijke vragen, die tussen hen in de lucht hingen, bespreekbaar te maken. Inmiddels is meneer overleden en zit ik voor de nazorg opnieuw bij haar aan de keukentafel. De rouw is groot na zoveel mooie en liefdevolle jaren samen. Met bewondering en ontroering luister ik naar haar verhalen over de laatste weken, haar helende proces van het verdriet doorleven en de fijne herinneringen bij het opruimen van hun spullen. Ondanks de tranen is er soms ook een moment van lichtheid en een open blik op de toekomst. 'Ik heb zelfs deze week nieuwe schoenen gekocht', zegt ze, 'Waldläufers, ken je die? Het enige merk waar ik nog goed op kan lopen.' Zeker! En ik steek trots een voet boven de tafel uit me...

Ik ben nu zo'n drie maanden werkzaam in opdracht van Willem. Hart voor levensvragen en heb al met vele zorgvragers kennis mogen maken. De variëteit aan ontmoetingen is groot. Met leeftijden tussen de 50 en 90 jaar. Sommigen te jong voor hun laatste levensfase of zelfs inmiddels al overleden, anderen oud en juist levensmoe. De één vindt mij een door een wonder gezonden engel, omdat ik zo goed kan luisteren en echt lijk te begrijpen. De ander laat na één gesprek weten dat dit niks voor haar is. Maar de overeenkomst tussen alle gevallen is een grote waarom -vraag die tussen ons in hangt. Waarom ik, waarom nu, waarom zo, waarom niet... Wat ik bijzonder vind, is de ontdekking dat ik in gesprekken vaak kan terugvallen op mijn eigen bronnen van inspiratie en verdieping: muziek en boeken. In de eerste woonkamer waar ik binnenstapte liep ik bijna een cello omver. Mevrouw speelde al haar hele leven, ondanks dat ze nu in een rolstoel zit. Ik kon haar zelfs aan een nieuwe lessenaar helpen, zo...

In het kader van nieuwe dingen doen, nieuwe mensen ontmoeten en meer bewegen ben ik dit jaar onder andere op avontuur gegaan bij onze plaatselijke Latin dansstudio. Vorige week was de laatste les van Salsa voor beginners. We klimmen nu een niveau op en gaan nog meer pasjes en combinaties leren. Soms duizelt het me van al het voetenwerk, de draaiingen, de pasjesnamen en de verschillende danspartners. Maar bovenal: het is leuk. Salsamuziek zorgt direct voor een happy feeling , ik heb gevoel voor ritme, ik kan best bewegen en de belangrijkste doelen zijn bereikt: nieuwe mensen leren kennen en even helemaal offline, uit m'n hoofd. Ja, het was een goed plan, dus ik salsa nog lekker even door. Vooral omdat het me confronteert met mijn allergrootste les. We dansen namelijk in duo's en daar zijn de rollen heel duidelijk: er is een leider (jawel, de man) en een volger (de mooie dame). Bij het aanleren van een pasje is het vaak nog een beetje ieder voor zich en maak je er samen het beste...

Ik ben op een zonnige ochtend bij een cliënt op huisbezoek. Een triest geval van iemand die veel te jong ineens doodziek is. De prognose wil ze niet weten, ze wil vooral genieten van de tijd die ze nog heeft. En op dit moment geniet ze van een goede ochtend en mijn aanwezigheid. Zowel in het gesprek als in de stiltes is er ruimte voor alle emoties rondom de zwaarte én de lichtpuntjes van haar huidige bestaan. De toenemende afhankelijkheid, de nieuwe liefde, de beslissing over euthanasie, het vooruitzicht van een weekendje weg met alle kinderen en kleinkinderen. Het bestaat allemaal tegelijkertijd. Bij het afscheid in de deuropening bedankt ze me. Voor het luisterend oor en voor dat ene inzicht waardoor ze iets meer rust voelt. Precies op dat intieme moment denkt de duif, die diep verstopt in de klimop zit, er het zijne van. Met veel kabaal vliegt hij richting de zon. We schrikken allebei zo van dat plotselinge gefladder naast de voordeur, dat we een kreet niet kunnen onder. Zij nog har...

Ik kom uit een sector waarin ik gewend was dezelfde vragen of opmerkingen te horen als ik vertelde wat ik deed. "Bibliotheek? Dan lees je dus heel veel! Zit daar nog toekomst in? Kun je daarvoor studeren dan?" En ook de aanname dat het in een bibliotheek stil moet zijn, is nog lang niet uitgestorven. Wie in een bibliotheek werkt, herkent dit zeker. Zo zal iedere beroepsgroep z'n stokpaardjes hebben als het gaat om reacties uit de samenleving. De psycholoog of psychiater hoort vaak: "Ik ben toch niet gek!" En bij de geestelijk verzorger is dat met stip op nummer 1: "Ik ben niet van de kerk." Ik gniffel wel eens om het feit dat ik dus weer in een beroepsgroep terecht ben gekomen waarin ik moet uitleggen - en verdedigen - wat ik doe.  Bij Willem. Hart voor Levensvragen  krijg ik een dame aan de lijn. Ze vertelt me haar situatie en dat ze er graag met iemand over zou praten. Of dat ook past. Ik leg haar uit hoe onze procedure werkt en dat er in ons netwerk...

De laatste dagen van het jaar. Die periode waarin ik niet meer weet welke dag het is en iedereen probeer te zien die belangrijk voor me is. En die periode waarin ik - tegen beter weten in - het voorbije jaar een beetje opruim en hoopvolle plannen maak voor het nieuwe. Kortom, ik voel me wat melancholisch. We slaan straks toch maar weer een bladzijde om met elkaar. Op deze koude ochtend heb ik mijn laatste huisbezoek van dit jaar in een verpleeghuis om de hoek. Mevrouw is goed te pas en blij dat ze wat te kletsen heeft. De kerstdagen waren wel stil geweest. Maar gelukkig is er dan altijd de muziek, daar luistert ze graag naar. Ik vraag naar de laatste cd die nog in de speler zit. 'Country', zegt ze, 'want die teksten zijn zo mooi, die gaan zo diep'. Ze vertelt dat ze eigenlijk via haar man de country muziek heeft leren kennen. En dat ze er zo van kan genieten om het aan iemand anders te laten horen. Nou, kom maar door hoor! Zo klinken even later die typische gitaarklanke...

Afgelopen week stond in het teken van vieren én tekenen. Ondertekenen, wel te verstaan. De studie mocht ik na vier jaar afsluiten met het ondertekenen van m'n diploma. En omdat ik gelijk doorliep naar de Kamer van Koophandel mocht ik daar m'n inschrijving als zelfstandig ondernemer ondertekenen. Enschede is in een paar dagen tijd een geestelijk begeleider én een directeur rijker! Die studie gaf me een rijkdom aan levensbeschouwelijke kennis en ervaringen. Het gaf me een warm bad van vriendschappen en zelfs al nieuwe collega's. En het leverde een schat aan inspiratie en blogjes op. Het voelt leeg zonder die wekelijkse ontdekkingsreis.  Dus ik ben maar gelijk met een nieuwe reis begonnen; die van een eigen praktijk. Met kleine stapjes naar nieuwe grond, nieuwe verhalen en hopelijk nieuwe blogjes. De laatste hobbels van de noodzakelijke certificering en registratie moet ik nog over. De website voor Zijnskompas is inmiddels klaar. Maar er lonkt het perspectief van een nieuw ne...

Ik loop op een zaterdagmiddag door de binnenstad. Ik kruip een beetje in m'n kraag om me af te schermen van alle mensen. De meesten zitten vol energie en richten die op elkaar, de volle tassen of de omgeving. Ik doe even niet mee, maar het is onvermijdelijk dat mijn sensoren dingen oppikken.  Zoals de vier dames een eindje verderop. Vlot gekleed, lange wapperende haren, net iets te vrolijk. Ze wisselen kennelijk uit wat voor leuke dingen ze allemaal hebben gedaan en genieten super blij van het genot van de ander. Ik probeer m'n oordeel te negeren. Terwijl ze zich weer in twee stellen opsplitsen volgt een fascinerend afscheidsritueel. "Veel plezier nog. Snel weer eens afspreken. Doeidoei." En terwijl ze zich al heeft omgedraaid, roept één van de dames nog luid "Hartje!". Oké, ik weet dat ik geen voorloper ben. Niet in mode, niet in gadgets, in geen enkele hype om eerlijk te zijn. Dus leg me even uit, sinds wanneer zijn we onze emojis gaan uitspreken? Hoe het ...

Het is weer genieten van de monastieke weelde van Rosario. Natuurlijk doet de stilte en de groep haar werk, maar zonder deze plek en haar smakelijke tuin zou de retraite niet hetzelfde zijn. Tijdens de eerste maaltijd op het terras had ik hem al gespot: een hele mooie volle dikke rode rijpe vijg. Verstopt onder een blad tegen de kloostermuur. Maar niet voor wie daar recht onder zit. Als niemand kijkt probeer ik haar te plukken. Helaas. De stoel is te laag en ik te klein. Toch is ze voor mij, ik voel het. Als de langste man van de groep een keer op het terras zit te schrijven, tik ik op z’n schouder en wijs naar mijn schat. Hij weet gelijk wat er van hem wordt verwacht! Nog even probeert hij te doen alsof ook hij er niet bij kan, maar daar trapt deze dame niet in. En ik heb het mes al in m’n ongeduldige handen. Dan volgen twee minuten van puur genot. Het zoete sappige vruchtvlees smaakt precies zoals we hadden verwacht. Beter zelfs. We kunnen een zacht kreuntje niet onderdrukken. D...